Αρχιμ Δανιήλ Γούβαλης Το αντιαιρετικό του έργο

Η ΑΡΠΑΓΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΧΩΡΙΟ Πράξεις γ’ 21

π.Δανιήλ Γούβαλη

Απομαγνητοφωνημένο κείμενο από ραδιοφωνική εκπομπή του μακαριστού πατρός

     Στις ημέρες μας αναπτύσσει δραστηριότητα η αίρεσις των Πεντηκοστιανών, αυτοί ασχολούνται πολύ με τα έσχατα, κάθε τόσο αναμένουν εσχατολογικά γεγονότα και κάθε τόσο διαψεύδονται. Παίρνουν μερικές περικοπές και χωρία της Αγίας Γραφής, τα παραποιούν, τα παρερμηνεύουν, κάνουν άσχετες συγκολλήσεις, και τελικά διαστρεβλώνουν εντελώς τον λόγο του Θεού. 

Εμείς είμαστε υποχρεωμένοι να ερμηνεύσουμε σωστά τα εσχατολογικά χωρία και για να προφυλάξουμε τους Ορθοδόξους από τις Πεντηκοστιανές πλάνες, αλλά και για να αφυπνίσουμε όσους λίγο ή πολύ επηρεάζονται από τις αιρετικές ιδέες, θέλουμε ο κάθε Ορθόδοξος να καταλάβει επακριβώς τι διδάσκει η Αγία Γραφή για τα γεγονότα που σχετίζονται με την Β΄ Παρουσία. 

Στο 24ο κεφ. του κατά Ματθαίου ευαγγελίου γίνεται λόγος για τη συντέλεια του κόσμου και για την Β' Παρουσία, εκεί αναφέρεται ότι θα έλθει ο Χριστός γεμάτος δόξα με όχημα τα νέφη όψονται τον υιόν του ανθρώπου Ματθ. κδ΄30˙ το θέαμα θα είναι συγκλονιστικό η εμφάνιση του Κυρίου θα έχει ανυπέρβλητο μεγαλείο πάνω από κάθε φαντασία˙ πριν εμφανιστεί ο Χριστός θα προβάλει γεμάτος φως και δόξα ο Σταυρός ο οποίος ονομάζεται σημείον του υιού του ανθρώπου :τότε φανήσεται το σημείον του… και αυτός ο λόγος υπάρχει στο ίδιο χωριό Ματθ. κδ'30 . Πρώτα αναφέρεται η εμφάνισις του Τιμίου Σταυρού και κατόπιν γεμάτη δόξα και δύναμη εμφάνισις του Κυρίου επί των νεφελών του ουρανού και τα δυο στο 30ο στίχο (Ματθ. κδ΄30). Στον επόμενο στίχο τον 31ο αναφέρεται ότι άγγελοι με βροντερά σαλπίσματα θα διατρέξουν όλη την Γη και θα συγκεντρώσουν όλους τους δίκαιους. 

Σε όλη την Γη, στα 4 σημεία του ορίζοντος, οι άγγελοι, υπό τον ήχο σάλπιγγος μεγάλης, ισχυρών σαλπισμάτων, θα κάνουν έργο επιλογής. Θα διαλέγουν τους καλούς και εκλεκτούς ανθρώπους.  Μπορεί σε ένα κατάστημα σε ένα γραφείο να βρίσκονται τέσσερις άνθρωποι, οι άγγελοι παίρνουν τους δυο και αφήνουν του άλλους δυο ή παίρνουν τους τρεις και αφήνουν τον ένα ή παίρνουν τον ένα και αφήνουν τους δυο.  Σε ένα σπίτι υπάρχει μια οικογένεια με πέντε άτομα, τους δυο γονείς και τα τρία παιδιά, και εκεί θα γίνει διαχωρισμός, εάν υπάρχει σε αυτό το σπίτι ένας καλός, αυτόν μόνο θα παραλάβουν οι άγγελοι, όλα αυτά γίνονται την ημέρα της Β΄ Παρουσίας, το τονίζουμε αυτό, διότι οι αιρετικοί τα τοποθετούν σε προηγούμενο χρόνο. 

Στο 17ο κεφ. του ευαγγελιστού Λουκά που γίνεται λόγος για την ημέρα του υιού του ανθρώπου, περιγράφεται καθαρά, ότι κατ’ αυτήν την ημέρα θα γίνει η επιλογή (Λουκ ιζ΄34-36) οι άγγελοι θα αρπάζουν τους εκλεκτούς και αυτό θα γίνει μια φορά την ημέρα της Β' Παρουσίας. 

Στο 17ο κεφ. του Λουκά αυτό φαίνεται ολοκάθαρα, λίγους στίχους πιο πάνω τονίζεται ότι αυτά γίνονται όταν θα εμφανιστεί γεμάτος αστραφτερή δόξα ο Χριστός( Λουκ ιζ΄24).

Οι άγγελοι θα συγκεντρώσουν όλους του εκλεκτούς συγχρόνως θα αναστηθούν και όλοι οι νεκροί όλοι οι εκλεκτοί συγκεντρωμένοι από τους αγγέλους και όλοι οι δίκαιοι από αυτούς που θα αναστηθούν θα αποτελέσουν ένα σύνολο αναρίθμητων ανθρώπων του οποίους στην συνέχεια θα παραλάβουν νεφέλες και θα τους οδηγήσουν προς τον ουρανό για να προϋπαντήσουν τον Κύριο ο οποίος έρχεται πάνω στις νεφέλες. 

Αυτή είναι η αρπαγή της εκκλησίας. Οι άγγελοι συγκεντρώνουν και οι νεφέλες αρπάζουν όλα αυτά γίνονται όταν ηχούν οι σάλπιγγες την Β΄ Παρουσίας.

Αυτές τις σάλπιγγες μπορούμε να τις ονομάσουμε και σάλπιγγες της αναστάσεως στο 15ο κεφ Α’ Κορινθίους, ο απ. Παύλος σημειώνει ότι μόλις ακουστεί η θεϊκή σάλπιγγα θα γίνει ανάστασις των νεκρών δηλαδή ενώ οι άγγελοι μετά σάλπιγγος, φωνής μεγάλης, (Ματθ κδ΄31) θα συγκεντρώνουν τους εκλεκτούς που θα βρουν επάνω στην Γη, συγχρόνως αυτή η σάλπιγγα θα σημαίνει την ανάσταση όλων των νεκρών, το λέγει ξεκάθαρα ο απ. Παύλος σαλπίσει και οι νεκροί εγερθήσονται άφθαρτοι και ημείς αλαγησόμεθα (Α' Κορινθ ιε' 52), θα ηχήσει η σάλπιγγα και όλοι οι νεκροί θα αναστηθούν θα έχουν άφθαρτο σώμα και συγχρόνως θα αλλαγεί και θα γίνει άφθαρτο το σώμα όλων των ζωντανών. 

Εκείνη την ημέρα νικάτε οριστικά ο θάνατος και η φθορά, και όλα γίνονται υπό τον ήχο της σάλπιγγος της Β΄ Παρουσίας. 

Στην Α' προς Θεσσαλονικείς επιστολή ο απ. Παύλος δίνει και μερικές λεπτομέρειες, λέγει ότι καθώς θα ηχήσει η σάλπιγγα, την ονομάζει σάλπιγγα Θεού, και καθώς θα ανασταίνονται οι νεκροί, οι άνθρωποι που πέθαναν με πίστη και αφοσίωση στον Χριστό θα αναστηθούν πρώτοι. Δηλαδή αν πρώτοι είναι να μπουν σε ένα μεγάλο χώρο κάποιοι άνθρωποι μπαίνουν όλοι αλλά ορισμένοι έχουν σειρά προτεραιότητος, (Α' Θεσσ δ΄16) ο Κύριος μόλις ηχεί η σάλπιγγα της Β' Παρουσίας ο Κύριος κατεβαίνει από τον ουρανό οι νεκροί ανασταίνονται με πρώτους στην σειρά τους πιστούς και όπως τονίζεται στο ευαγγέλιο του Ματθαίου κδ' 31 υπό τους ήχους αυτής της σάλπιγγος συγκεντρώνονται από τους αγγέλους όλοι οι εκλεκτοί της Γης.

Όπως ερμηνεύει και ο μεγάλος και ανεπανάληπτος διδάσκαλος και εξηγητής της Αγίας Γραφής ο Ιερός Χρυσόστομος, οι άγγελοι συγκεντρώνουν και οι νεφέλες αρπάζουν, όλα αυτά κατά την ημέρα της Β' Παρουσίας.  Όλα αυτά όταν ηχήσει η σάλπιγγα της Β' Παρουσίας αυτή τη σάλπιγγα το ευαγγέλιο του Ματθαίου την ονομάζει σάλπιγγα φωνής μεγάλης, (κδ'21), η πρώτη προς Θεσσαλονικείς επιστολή την ονομάζει σάλπιγγα Θεού (δ'16), η Α' προς Κορινθίους την ονομάζει, έσχατην σάλπιγγα, δηλαδή τελευταία σάλπιγγα (ιε'52), όταν θα ηχήσει η εσχάτη σάλπιγγα, την ίδια στιγμή, ακαριαίως, σε μια ματιά, όσο κάνει να ανοιγοκλείσει το βλέφαρο, εν ατόμω εν ριπή οφθαλμού, θα αναστηθούν όλοι οι νεκροί άφθαρτοι. 

Με αυτήν την σάλπιγγα όπως τονίζεται στο 15ο κεφ. της Α' προς Κορινθίους, γίνεται η μεγάλη νίκη. 

Νικημένοι είναι ο θάνατος και η φθορά. Το φαρμακερό κεντρί του θανάτου εξαφανίζεται, η δύναμη του Άδη να νικά χάνετε υπό τους ήχους αυτής της σάλπιγγος.  Οι νεφέλες αρπάζουν όλους τους δίκαιους που συγκέντρωσαν οι άγγελοι από τα 4 σημεία του ορίζοντος και όλους τους εκλεκτούς από τους αναστημένους.  Το σύνολο αυτό αποτελεί την εκκλησία του Θεού και οι νεφέλες τους αρπάζουν και γίνεται η προϋπάντησις του Κυρίου στον ουρανό. 

Αυτή είναι στην πραγματικότητα η αρπαγή της εκκλησίας. 

Όσα λένε οι Πεντηκοστιανοί για την αρπαγή είναι λανθασμένα. Αυτοί λένε ότι η αρπαγή θα γίνει πολύ πολύ ενωρίτερα πριν από μια μεγάλη χρονική περίοδο που την ονομάζουν χιλιετή βασιλεία.

Εμείς δεν δεχόμαστε χιλιετή βασιλεία δε δεχόμαστε τέτοιο δόγμα, επαναλαμβάνω ισχυρίζονται οι Πεντηκοστιανοί ότι η αρπαγή θα γίνει πριν από την χιλιετή βασιλεία και πριν από τον ερχομό του Αντίχριστου, μάλιστα λένε, ότι δεν πρέπει οι εκλεκτοί χριστιανοί να βρίσκονται στην Γη όταν θα έλθει ο Αντίχριστος, πριν λοιπόν από την χιλιετή πριν από ένα πυρηνικό πόλεμο που θα κάνει ο Αντίχριστος, έτσι λένε, πριν από τον ερχομό του Αντίχριστου λένε θα γίνει η αρπαγή. 

Θα χρησιμοποιήσω μια εικόνα με βάση την αλφάβητο, εμείς λέμε ότι στο Ω θα γίνει η αρπαγή της εκκλησίας, διότι στο Ω θα ηχήσει η σάλπιγγα του Θεού, αυτοί λένε στο Ρ. 

Εάν η θεωρία τους ήταν σωστή, τότε θα προσαρμόζονταν άριστα προς αυτήν τα διάφορα χωρία της Γραφής, αυτό όμως δεν γίνεται, τους έρχονται ανάποδα τα αγιογραφικά εδάφια, τόσο ανάποδα που αναγκάζονται μέσα σε έναν στίχο να παραλείπουν τις μισές λέξεις για να μην φαίνεται αστήρικτη η άποψις τους. 

(Α' Θεσσ δ'17) ἔπειτα ἡμεῖς οἱ ζῶντες οἱ περιλειπόμενοι ἅμα σὺν αὐτοῖς ἁρπαγησόμεθα ἐν νεφέλαις εἰς ἀπάντησιν τοῦ κυρίου εἰς ἀέρα· καὶ οὕτως πάντοτε σὺν κυρίῳ ἐσόμεθα. Οι Πεντηκοστιανοί όταν αντικρίσουν την φράση, και έτσι πάντα θα είμαστε μαζί με τον Κύριο, νιώθουν ότι νιώθει ο ταύρος όταν βλέπει κόκκινο πανί. 

Ακούστε πως θα το ήθελαν το χωρίο, θα αρπαχθούμε με νεφέλες σε συνάντηση του Κυρίου στον αέρα, και έτσι, 7 έτη θα είμαστε μαζί με τον Κύριο. Αλλά ο απόστολος δεν λέει 7 έτη, αλλά πάντοτε, ο λόγος του συμφωνεί με την δική μας άποψη.

Γίνεται υπό τους ήχους της εσχάτης σάλπιγγος η συγκέντρωση των δικαίων, οι άγγελοι συγκεντρώνουν, οι νεφέλες αρπάζουν, και οι εκλεκτοί ζουν πια αιώνια παντοτινά με τον Κύριο απολαμβάνοντας την παραδεισένια Θεϊκή δόξα που εκπέμπεται από το πρόσωπό Του. 

Οι αιρετικοί λένε, αρπάζεται η εκκλησία, παραμένει επτά χρόνια στο μεσουράνημα, κατόπιν κατεβαίνει κάτω στην Γη, και λοιπά και λοιπά, χιλιόχρονη βασιλεία και λοιπά.  Δηλαδή διαστρεβλώνουν πλήρως τον λόγο του Θεού, είναι διαστρεβλωτές. 

Υπάρχει μια εσχάτη σάλπιγγα, μια ανάσταση των νεκρών, ένας διαχωρισμός, μια κρίσις, μια αρπαγή της εκκλησίας, όλα γίνονται την ημέρα του Κυρίου την ημέρα της Β' Παρουσίας την τελευταία δηλαδή ημέρα της ανθρώπινης ιστορίας.  Το ένα, το απλούν, για τους αιρετικούς γίνεται πολλαπλούν. 

Η πλάνη θολώνει τα μάτια τους και βλέπουν το ένα γεγονός τριπλό και τετραπλό γι' αυτούς υπάρχουν περισσότερες παρουσίες του Χριστού περισσότερες αναστάσεις περισσότερες κρίσεις τον καθαρό λόγο της Γραφής τον κάνουν θολό και μπερδεμένο τα γεγονότα που θα συμβούν την ίδια ημέρα την ημέρα του Κυρίου τα διασπούν σε επιμέρους γεγονότα που τα τοποθετούν σε διαφορετικούς χρόνους. 

Σε καμία άλλη αίρεση δεν υπάρχει τέτοιο μπερδεμένο εσχατολογικό διάγραμμα όσο στην Πεντηκοστιανή αίρεση, ελπίζουμε με την βοήθεια του Θεού να βοηθήσουμε κάθε καλοπροαίρετο ακροατή να κατανοήσει το σωστό διάγραμμα των εσχατολογικών γεγονότων. 

Γι’ αυτό και θα επανέλθουμε σε αυτό το θέμα, η αλήθεια του Θεού πρέπει να νικήσει την πλάνη αυτών των ανθρώπων που κοιτάνε να γεμίσουν τα μυαλά των Χριστιανών με θολούρα˙ η δύναμις υπάρχει στην αλήθεια.

Σε κάποιο σημείο της ομιλίας αναφέραμε μια παρατήρηση του Ιερού Χρυσοστόμου σχετική με την τύχη των εκλεκτών που θα συλλεγούν από τους αγγέλους και θα αρπαγούν από τις νεφέλες. 

Αυτός ο λόγος του Χρυσορήμονος συναντάται στην 76η ομιλία του στο κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο, παρουσιάζουμε όλη την περικοπή:

Και τι δήποτε διαγγέλων αυτούς καλεί η ούτος φανερός έρχεται; Τιμών αυτούς και ταύτη ο δε Παύλος ότι αραπαγήσονται εν νεφέλες˙ είπε δε και τούτο ότε περί αναστάσεως διελέγετο. Αυτός γαρ φυσίν ο Κύριος καταβήσεται απ’ ουρανού εν κελεύσματι εν φωνή Αρχαγγέλου, ώστε αναστάντας μεν συλλέξουσιν Άγγελοι, συλλεγέντας δε αρπάζουσιν εν νεφέλαι.

       Μεταφράζουμε: Και γιατί ο Κύριος λοιπόν καλεί με αγγέλους τους εκλεκτούς αφού έρχεται τόσο φανερά; Αυτό το κάνει για να τους τιμήσει, αλλά ο Παύλος γράφει ότι θα αρπαγούν με νεφέλες, αυτό το είπε όταν ομιλούσε για την ανάσταση των νεκρών, λέγει δε ότι ο ίδιος ο Κύριος θα κατεβεί από τον ουρανό με πρόσταγμα με φωνή Αρχαγγέλου, ώστε λοιπόν αφού αναστηθούν οι εκλεκτοί θα τους συγκεντρώσουν οι άγγελοι και αφού συγκεντρωθούν θα τους αρπάξουν οι νεφέλες. 

Σύμφωνα με τον Ιερό Χρυσόστομο και όλους τους Ορθόδοξους ερμηνευτές αυτά που αναφέρονται στο κατά Ματθαίον Ευαγγέλιον κδ'30-31, 40-41, και εκείνα που έχουν γραφτεί την Α' Θεσσ. επιστολή δ'16-18, αφορούν την ημέρα της Β' Παρουσίας που είναι και η ημέρα της αναστάσεως όλων των νεκρών και ημέρα της παγκοσμίου κρίσεως. 

Οι Ορθόδοξοι δεν διασπούν αυτά τα γεγονότα, δεν τα τοποθετούν σε διαφορετικούς χρόνους, δεν δέχονται ότι έρχεται μια φορά ο Κύριος και αρπάζει μερικούς και τους ανεβάζει στον ουρανό και ότι μετά από 7 χρόνια κατεβαίνει και στήνει θρόνο στα Ιεροσόλυμα για 1000 χρόνια, και κατόπιν ανεβαίνει στον ουρανό, και πάλι κατεβαίνει για να κάνει γενική κρίσι. 

Αυτά είναι παραμύθια των Πεντηκοστιανών και των άλλων αιρετικών. 

Η ένδοξος παρουσία του Θεού συνοδεύεται από θεϊκή σάλπιγγα˙ αυτό συνέβει και στο όρος Σινά˙ άλλη ένδοξος εμφάνισις του Θεού θα είναι στην Β’ Παρουσία τότε θα ηχήσει το πρόσταγμα του Θεού η φωνή του αρχάγγελου και η σάλπιγγα του Θεού. 

Η πρώτη παρουσία του Κυρίου δεν ήταν ένδοξος αλλά ταπεινή και αφανής, δεν είχε μεγαλοπρεπή σαλπίσματα από την σάλπιγγα του Θεού, η Β' Παρουσία είναι γεμάτη μεγαλοπρέπεια, δονείτε από τους ήχους της Θεϊκής σάλπιγγος, κατά τον Ιερόν Χρυσόστομον, τα σαλπίσματα θα είναι για να μας ξυπνήσουν, να μας σηκώσουν όρθιους, να μας φέρουν αγαλλίαση, να τονίσουν το εκπληκτικό γεγονός να φέρουν πόνο σε όσους δεν θα αρπαγούν για προϋπάντηση του Κυρίου. 

Πριν εμφανιστεί ο Κύριος και πριν ηχήσει η σάλπιγγα της Β' Παρουσίας του θα έχουν εκπληρωθεί όλες οι προφητείες όλων των προφητών. 

Οι τελευταίες προφητείες θα είναι για την συγκέντρωση των Ιουδαίων στην Παλαιστίνη, για τα προβλήματα και την θλίψη που θα δημιουργήσει ο ερχομός του Αντίχριστου, για την δράση των προφητών Ηλία και Ενώχ, για την επιστροφή των Ιουδαίων στον Χριστιανισμό.  Μέχρι και την εκπλήρωση της τελευταίας προφητείας, ο Ιησούς Χριστός θα παραμένει στον ουρανό.  Δεν θα ανεβοκατεβαίνει όπως το θέλουν οι Πεντηκοστιανοί. 

Έτσι διδάσκει η Αγία Γραφή. 

Ο απ. Πέτρος τι είπε στους Ισραηλίτες που είχαν συγκεντρωθεί στην στοά του Σολομώντος στο Ιουδαϊκό ναό μετά το θαύμα της θεραπείας του χωλού: είπε κάτι που δεν συμφωνεί καθόλου με το εσχατολογικό διάγραμμα των Πεντηκοστιανών: είπε ότι ο Ιησούς Χριστός αναστήθηκε και αναλήφθηκε στον ουρανό και ο ουρανός θα τον κρατεί κοντά του μέχρι που να εκπληρωθούν όλα όσα προφητεύθηκαν ανά τους αιώνες από τους Αγίους Προφήτες. Πραξ γ'21 .Αυτός, ο Χριστός, είναι καθορισμένο να μείνει στον ουρανό ώσπου να πραγματοποιηθούν όλα όσα είπε ο Θεός με το στόμα όλων των Αγίων Προφητών του από πολύ παλαιά. 

Μόλις εκπληρωθεί και η τελευταία προφητεία τότε θα κατεβεί ο Χριστός, μια φορά θα κατεβεί, και με τη φωνή του και την Θεϊκή σάλπιγγα, θα αναστήσει τους νεκρούς. 

Με τους αγγέλους του θα συγκεντρώσει του δίκαιους και με τις θεϊκές νεφέλες θα τους βλέπει να αρπάζονται και να τον προϋπαντούν στον αέρα και να ενώνονται αιωνίως με την δόξα Του σαν σε αιώνιο πνευματικό γάμο.

Ας μην μας παραπλανούν λοιπόν οι Πεντηκοστιανοί με τις μυθώδεις διδασκαλίες τους για ανεβοκατεβάσματα του Χριστού, για πολλές αναστάσεις και πολλές κρίσεις, και ας μην ξεχνούμε το χωρίο Πράξεις γ'21 ὃν δεῖ οὐρανὸν μὲν δέξασθαι ἄχρι χρόνων ἀποκαταστάσεως πάντων ὧν ἐλάλησεν ὁ θεὸς διὰ στόματος πάντων, ἁγίων αὐτοῦ προφητῶν ἀπ' αἰῶνος, που τόσο μισούν οι αιρετικοί που λέει ότι μια φορά θα κατεβεί ο Χριστός. 

Ας μην ακούμε τους αιρετικούς, αυτοί διαστρεβλώνουν τις αλήθειες της Βίβλου, είναι τυφλοί οδηγοί......

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ : http://panosrs.blogspot.com/2010/06/24.html ΟΠΟΥ ΚΑΙ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΑΚΟΥΣΕΤΕ ΤΗΝ ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΚΗ ΕΚΠΟΜΠΗ ΤΟΥ ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΑ

Αρχιμ. Δανιήλ Γούβαλης (1940-2009) ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ π. ΙΩΑΝΝΙΚΙΟΥ ΚΟΤΣΩΝΗ ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΞΟΔΙΟ ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΤΟΥ

Σεβαστέ Γέροντα, Σεβαστοί Πατέρες, αγαπητοί αδελφοί, Ο μεταστάς εκ του προσκαίρου στα αιώνια και μέλλοντα αδελφός ημών Πανοσιολογιώτατος Αρχιμανδρίτης Δανιήλ Γούβαλης, μας άφησε μνήμη καλή και αγαθή, όπου διήλθε και όπου διηκόνησεν, όπου θεαρέστως ηγωνίσθη, εις κλήρον και λαόν του Θεού, εις τον ισάγγελον μοναχισμόν και εις την διαποίμανσιν της ενορίας του.

   Ολίγοι, ως ημείς, εγνωρίσαμεν τόσον καλώς την μορφήν του και τον βίον του από μικράς ηλικίας. Διότι και πατριώται ήμεθα, καταγόμενοι από την ηρωικήν Ρούμελην και συνομήλικοι και συμμαθηταί στο ίδιο θρανίο του Γυμνασίου, συμμαχηταί στους αγώνας, τας πνευματικάς μάχας υπέρ της δόξης του Θεού και της Αγίας Μητρός ημών Εκκλησίας.
Ένα σπινθηροβόλο πνεύμα, ένα αετόπουλο της ελατό Γκιώνας και του Πανουριά, ένα ορφανό παιδί, ορεσίβιο, πεντακάθαρο, κατέβηκε από τα ψηλά στον κάμπο του κόσμου, στον Πειραιά για να σπουδάσει. Κι εκεί τον συνάντησε η αγάπη και η πρόνοια και η προστασία του αειμνήστου Γέροντός μας Χερουβείμ του Αγιορείτου, κτήτορος της Αδελφότητος του Παρακλήτου στον Πειραιά και κατόπιν της ομωνύμου Ιεράς Μονής στον Ωρωπό.
Αριστούχος μαθητής, ο αείμνηστος π. Δανιήλ, αριστούχος φοιτητής, πατερικός θεολόγος, ακούραστος ερευνητής, εραστής του βιβλίου, συγγραφεύς δυνατός, δυνατότερος στο λόγο, εμβριθής στα ελληνικά γράμματα, κάτοχος της ελληνικής γλώσσας, ακριβέστατος ερμηνευτής, στοργικός ποιμήν και διακριτικός πατέρας αναρίθμητων πνευματικών τέκνων στη μικρή ενορία της Αγίας Παρασκευής Μαλακάσας, άοκνος εις την ιεράν εξομολόγησιν και καθοδήγησιν, διηκόνησε την Εκκλησίαν εις την Ιεράν Μητρόπολιν Αττικής επί πολλά έτη, διηκόνησε την Ραδιοφωνικήν Ποιμαντικήν της Αρχιεπισκοπής Αθηνών με όμορφες, πρωτότυπες εκπομπές.
Ένας από τους καλυτέρους βοηθούς στο συγγραφικό έργο του Γέροντος Χερουβείμ και πιστός συνεργάτης του αειμνήστου Μητροπολίτου Κρήτης Διονυσίου. Τα έργα και η μετάφρασις της Κλίμακος του Αγίου Ιωάννου και ο αθωνικός μοναχισμός δε θα είχαν δει το φως της δημοσιότητος, εάν δεν είχε διατεθεί ο ολονύκτιος πολλές φορές ζήλος και η αμέριστη βοήθεια του π. Δανιήλ.
Ιδιαιτέρως διέπρεψε εις τον αντιαιρετικόν αγώνα. Ως καλός ποιμήν επροστάτευσε και προφορικώς και γραπτώς το ποίμνιο του Χριστού από τους αιρετικούς λύκους, τους έχοντες ένδυμα προβάτου τους εκ δυσμών και από τις πλάνες τις προερχόμενες εξ ανατολών.

Τις ασθένειές του τις αντιμετώπισε με ηρωϊκό πνεύμα, αφήνοντας την έκβαση εις τα χέρια του Θεού και εις το θέλημά Του. Αυτή την απόλυτη εμπιστοσύνη στη Θεία Πρόνοια την είδαμε όλοι, αλλά ιδιαιτέρως αι μοναχαί αδελφαί του Ιερού Ησυχαστηρίου του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά Κουφαλίων, τον οποίο Άγιο μελετούσε και ευλαβείτο υπερβολικά, όπου τον υπηρέτησαν με σεβασμόν και αληθινήν αυτοθυσίαν. Δεν παρήλθαν δύο έτη, όταν με παρεκάλεσε—ποιος ξέρει, περίμενε το τέλος—να τον συμπεριλάβωμεν εις την ανδρώα Ιεράν Μονήν μας της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Σοχού Λαγκαδά, οπότε ετελέσθη η κουρά του εις Μεγαλόσχημον Μοναχόν εν μέσω κατανυκτικής ατμόσφαιρας, ταπεινούμενος να υποταχθεί εις ένα συμμαθητή του και συνομήλικό του, ασφαλώς πολύ κατώτερον από αυτόν όπως είναι (…) μου.

Αγαπητέ μας παράδελφε, φιλάδελφε, φιλόστοργε πάτερ, αγωνιστά της πίστεως και της ευσεβείας, τον αγώνα τον καλόν ηγωνίσθης, την πίστην τετήρηκας, τον δρόμον τετέλεκας. Λοιπόν, απόκειταί σοι ο της δικαιοσύνης στέφανος, ον αποδώσει σοι Κύριος εν εκείνη τη ημέρα, ο Δίκαιος Κριτής, ου μόνον δε σοι, αλλά και πάσι τοις ηγαπηκόσι την επιφάνειαν Αυτού.

Την 11η Ιουλίου 2009 έφυγε από κοντά μας ο σεβαστός πνευματικός πατέρας, Αρχιμανδρίτης και μοναχός Δανιήλ Γούβαλης. Δεν είναι καθόλου εύκολο να περιγράψουμε σε ένα άρθρο τη μεγάλη σημασία της προσφοράς του, είναι όμως πολύ εύκολο να πούμε ότι χάσαμε έναν Μεγάλο Άνθρωπο της Εκκλησίας, έναν άξιο πνευματικό, ένα σύγχρονο Άγιο. Ειδικότερα για όσους τον γνώρισαν από κοντά και υπήρξαν πνευματικά παιδιά του, η απώλεια αυτή στέκει ακόμα δυσβάσταχτη και ουσιαστικά μη πιστευτή.Αναρίθμητες ήταν οι συμβουλές του, αφού αναρίθμητοι ήταν αυτοί που έτρεχαν κοντά του για να τους βοηθήσει.

 Αναρίθμητες ήταν οι προσευχές του, αφού στους πιστεύοντες δεν υπήρχε πρόβλημα που να επιτρέπει ο Θεός να λυθεί και να μη λυθεί μέσω του πατρός Δανιήλ. Αναρίθμητες ήταν οι γνώσεις του, οι οποίες φαίνονται και μέσα από το όμορφο και χρήσιμο συγγραφικό του έργο. Επιπλέον, πώς να μετρήσει κανείς την σοφία και την σύνεσή του, που κινητοποιούσε συνήθως σε δευτερόλεπτα, λόγω του προορατικού του χαρίσματος, για να απαντήσει στον καθένα χωριστά;

Αναρίθμητες δυστυχώς ήταν και οι ταλαιπωρίες του, λόγω της ευαίσθητης υγείας του, που τον τυρρανούσαν όλο και περισσότερο.Κι όμως εκείνος ποτέ δε σταματούσε το έργο του, δεν έπαυε να αγωνίζεται, να ομιλεί στο ποίμνιο, να παρουσιάζει στο ραδιόφωνο. Δεν ήθελε να δηλώνει κουρασμένος, ενώ παράλληλα δεν άφηνε να διαφημίσουμε καμία από τις ικανότητες και τις αρετές του. Ο ίδιος έκρυβε όσο μπορούσε κάθε του καλό, ζητώντας μας επίσης να λέμε όσο το δυνατόν λιγότερα για αυτόν. Ήθελε να περνιέται απλά σαν ένας άνθρωπος, σαν ένα μέλος της Εκκλησίας. Παρ’ όλα αυτά κάποιοι τον πολεμούσαν με τα σχόλιά τους, όπως άλλωστε συμβαίνει με όλους τους άξιους.

Φυσικό είναι να συνέβαιναν όλα αυτά γιατί μιλώντας για τον πατέρα Δανιήλ Γούβαλη δε μιλάμε αόριστα για ένα ιερωμένο, αλλά για ένα ζωντανό Άγιο. Έναν πραγματικό Άγιο που κάποιοι είχαν την ευλογία να τον έχουν κοντά τους για να τους συμβουλεύει, να τους αγαπά και κυρίως να τους στηρίζει. Η επικρατούσα φράση που άκουσα από όσους υπήρξαν δίπλα του είναι “Ήταν το στήριγμά μου”. Και το δικό μου στήριγμα ήταν, είναι αλήθεια.

Όπως λοιπόν σε κάθε Άγιο, έτσι και στην περίπτωση του πατρός Δανιήλ δεν υπάρχει μέτρο στην αρετή, δεν υπάρχει μέτρο και στην Αγάπη. Αγαπούσε άμετρα, άπειρα τα θεία, αγαπούσε άμετρα (όχι όμως απερίσκεπτα) και τα παιδιά του. Δεν υπάρχει μέτρο σε αυτό που προσφέρεις, αλλά στο πώς το προσφέρεις. Και ο Γέροντας είχε το σπουδαιότερο μέτρο στα πνευματικά, που λέγεται Διάκριση. Γι’ αυτό στον καθένα πρόβλεπε και συμβούλευε το δικό του “γιατρικό” , τη δική του “συνταγή” σύμφωνα με την περίπτωσή του. Κι έτσι ο καθένας από όσους τον έβλεπαν είχε την αίσθηση ότι ήταν ο δικός του Γέροντας. Όπως οι γονείς σε ορισμένες περιπτώσεις αφήνουν τα παιδιά τους να πιστεύουν ότι κάποιο χωριστά είναι που αγαπούν πιο πολύ.

Ήταν ο άνθρωπός μας, το στήριγμά μας, μια τεράστια ψυχή που χωριζόταν σε χίλια κομμάτια ώστε να έχουν όλοι κομμάτι να πάρουν.

Πάντα απλά, χωρίς πολλά λόγια από μέρους του. Όσο μεγαλύτερη είναι η καρδιά σε τόσα περισσότερα κομμάτια θέλει και μπορεί να χωριστεί και να μοιραστεί στους άλλους. Αναρωτιόμαστε πολλές φορές πως γίνεται οι Μεγάλοι Άγιοι της Εκκλησίας να μπορούν να βοηθούν ή πως γίνεται η Παναγία να ακούει και να φροντίζει ταυτόχρονα τόσους ανθρώπους πάνω στη γη. Μα, αν αυτό το κάνει ένας ταγμένος στρατιώτης του Θεού όσο είναι εν ζωή, δεν θα μπορεί να το κάνει όταν είναι στον ουρανό και έχει κάθε δικαίωμα και δυνατότητα και δύναμη να το κάνει; Φυσικά και μπορεί! Γιατί έχει το αξίωμα, την παρρησία όπως λέμε, απέναντι στο Θεό. Αρκεί να του χτυπήσουμε την πόρτα. Έτσι και ο παππούλης εν ζωή ακόμη δεν είχε μέτρο στην αγάπη του για μας. Και όταν έκοβε χρονικά λίγο από έναν, είναι γιατί έβλεπε ανάγκη σε κάποιον άλλον. Ποτέ στον εαυτό του. Το μόνο που επιζητούσε ήταν να βρίσκεται σε ιερούς τόπους. Αλλά και εκεί παρέσερνε κι άλλους για να ευλογούνται. Ουσιαστικά μια αγάπη τον οδηγούσε, μία θυσιάζετο και μία τον χαρίτωνε, η Αγάπη του Χριστού.

 

Γνωρίζαμε ότι ο Γέροντας δεν ήταν τελευταία καλά. Γνωρίζαμε ότι υπέφερε και κουβαλούσε τον δικό του σταυρό. Παρ’ όλ’ αυτά δεν περιμέναμε αυτή την έκβαση. Πώς άλλωστε να πιστέψεις κάτι τέτοιο; Πώς να το δεχθείς; Επειδή όμως σε πολλά πράγματα υπάρχουν δύο όψεις, αντί να οδυνόμαστε και να οδυρόμαστε που χάσαμε το Γέροντα από κοντά μας, ζητώντας τα ρέστα από τον Κύριο που μας τον πήρε (και ανθρώπινο είναι), καλό θα ήταν να νιώθουμε ευχαριστημένοι που τον γνωρίσαμε, που είμαστε μαζί του-άλλος πολύ, άλλος λίγο-και δεχθήκαμε την παρουσία του τόσα χρόνια δίπλα μας. Και όλοι οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί, ανεξάρτητα από την σχέση που είχαμε μαζί του, ας είμαστε δυναμωμένοι από την ιδέα ότι ο Θεός ακόμα μας σκέφτεται και στέλνει πραγματικούς Αγίους για να μας βοηθούν. Τέλος για όσους δεν είναι σίγουροι ή αρκετά ενημερωμένοι για την προσφορά και την πνευματικότητα του Γέροντα παραθέτω ενδεικτικά ένα μόνο γεγονός που συνέβη σε εμένα προσωπικά.

 

Κάποτε είχα διαβάσει ένα βιβλίο που ήταν αφιερωμένο στο έργο του Γέροντα Παΐσιου-του οποίου η αγιοσύνη είναι πια γνωστή. Ενώ δεν τον γνώριζα, αποφάσισα σχετικά με ένα σημαντικό πρόβλημά μου να κάνω αυτό που θα ήθελε ο Γέροντας Παΐσιος από τον καθένα στη θέση μου (Αυτό το αποφάσισα για να μην τον στενοχωρήσω και επειδή φαινόταν ξεκάθαρα μέσα στο βιβλίο ή θέλησή του σε αυτό). Στην πορεία όμως μετά την απόφασή μου δυσκολεύτηκα πάρα πολύ και κάποια στιγμή έφτασα σε απόγνωση. Τότε, αναφώνησα μέσα μου: “Που είσαι τώρα Γέροντα Παΐσιε, τώρα που έκανα αυτό που ήθελες, για να με βοηθήσεις;”. Πάνω στη σκέψη μου αυτή, χτύπησε το τηλέφωνο. Ήταν ο Γέροντας Δανιήλ τον οποίο είχα στο μεταξύ γνωρίσει και μου λέει: “Πώς πάμε; Καλά; Γιατί είχα μία έμπνευση (!) να σας πάρω τηλέφωνο”!!

Ο Βοιωτικής καταγωγής πατέρας Δανιήλ Γούβαλης υπηρέτησε 25 ολόκληρα χρόνια στον Ιερό Ναό Αγίας Παρασκευής Μαλακάσας. Από εκεί ξεκινούσε για να εξομολογεί και να ωφελεί μικρούς και μεγάλους σε όλες τις γύρω ενορίες. Το σαρανταήμερο μνημόσυνό του θα τελεστεί στην άνω εκκλησία στις 16-8 παρουσία του Σεβασμιώτατου Μητροπολίτη μας κ.κ.Νικολάου. Επίσης στο Internet λειτουργεί ιστοσελίδα στο όνομά του. Είθε το άρθρο αυτό να σταθεί αφορμή της έκδοσης και δημοσίευσης περισσότερων και πληρέστερων από πλευράς πληροφοριών έντυπων πονημάτων, αφιερωμένων στη ζωή και το έργο του Γέροντα.

Ας έχουμε όλοι την ευχή του Παππούλη μας Δανιήλ και ας επιτρέπει ο Κύριος να μας βοηθάει και να στέργει για μας και από κει που είναι. Και έτσι θα γίνει, γιατί μαζί με τον Γέροντα Παΐσιο και το Γέροντα Πορφύριο, ο Γέρων Δανιήλ της Μαλακάσας είναι και αυτός πλέον, ένας αληθινός Άγιος της εποχής μας. Π.Ν.

Ήταν ο άνθρωπός μας, το στήριγμά μας, μια τεράστια ψυχή που χωριζόταν σε χίλια κομμάτια ώστε να έχουν όλοι κομμάτι να πάρουν. Πάντα απλά, χωρίς πολλά λόγια από μέρους του. Όσο μεγαλύτερη είναι η καρδιά σε τόσα περισσότερα κομμάτια θέλει και μπορεί να χωριστεί και να μοιραστεί στους άλλους.

Αναρωτιόμαστε πολλές φορές πως γίνεται οι Μεγάλοι Άγιοι της Εκκλησίας να μπορούν να βοηθούν ή πως γίνεται η Παναγία να ακούει και να φροντίζει ταυτόχρονα τόσους ανθρώπους πάνω στη γη. Μα, αν αυτό το κάνει ένας ταγμένος στρατιώτης του Θεού όσο είναι εν ζωή, δεν θα μπορεί να το κάνει όταν είναι στον ουρανό και έχει κάθε δικαίωμα και δυνατότητα και δύναμη να το κάνει; Φυσικά και μπορεί! Γιατί έχει το αξίωμα, την παρρησία όπως λέμε, απέναντι στο Θεό.

Αρκεί να του χτυπήσουμε την πόρτα. Έτσι και ο παππούλης εν ζωή ακόμη δεν είχε μέτρο στην αγάπη του για μας. Και όταν έκοβε χρονικά λίγο από έναν, είναι γιατί έβλεπε ανάγκη σε κάποιον άλλον. Ποτέ στον εαυτό του. Το μόνο που επιζητούσε ήταν να βρίσκεται σε ιερούς τόπους. Αλλά και εκεί παρέσερνε κι άλλους για να ευλογούνται. Ουσιαστικά μια αγάπη τον οδηγούσε, μία θυσιάζετο και μία τον χαρίτωνε, η Αγάπη του Χριστού.

Αρχιμανδρίτης Ιωαννίκιος Κοτσώνης

Παλαιοημερολογίτες. Πατέρες Φιλόθεος Ζερβάκος, Δανιήλ Γούβαλης.

"Οι νεοημερολογίται δεν ηρνήθησαν τον Χριστόν. Όσοι λέγουν ότι τον ηρνήθησαν διότι δεν ακολουθούν το παλαιόν ημερολόγιον είναι ψεύδος, συκοφαντία.
Ωσαύτως δεν συμφωνώ και με το φρόνημα εκείνων των παλαιοημερολογιτών, οίτινες φρονούν και κηρύττουν, ότι τα μυστήρια των νεοημερολογιτών είναι άκυρα, διότι λείπει το παλαιόν ημερολόγιον. Τα μυστήρια των νεοημερολογιτών τότε θα ήσαν άκυρα όταν επικαλούντο το νέον ή το παλαιόν ημερολόγιον να κατέλθη Ουρανόθεν να αγιάση τον άρτον και τον οίνον και μεταποιήση εις σώμα και αίμα Χριστού. Οι νεοημερολογήται όμως οι πιστοί και ευλαβείς επικαλούνται μετά πίστεως το Πνεύμα το Άγιον και κατέρχεται και οι πιστοί μεταλαμβάνουν Σώμα και Αίμα Χριστού.
Όχι ως φρονούν τινές άφρονες παλαιοημερολογίται ότι μεταλαμβάνουν άχυρα, χόρτα, ψωμί ή κρασί....
Μεγάλη πλάνη και αίρεσις το να φρονούν ότι χωρίς το παλαιόν ημερολόγιον δεν τελείται μυστήριον. Ας προσέξουν να μην λέγουν και να μην φρονούν τοιαύτα αιρετικά φρονήματα, ας προσέξουν οι τοιούτοι μήπως τα δικά των μυστήρια είναι άκυρα, διότι πως είναι δυνατόν να επιφοιτήση το Άγιον Πνεύμα εις εκείνους που τελούν μυστήρια και εκστομίζουν τοιαύτας βλασφημίας, έχουν έχθρας, μίση, αλληλοσυκοφαντούνται ως αιρετικοί και το χείριστον πάντων και εντός Ιερού Ναού αλληλοδέρονται μετά ύβρεων, θυμού, μνησικακίας και κατόπιν τοιούτων σατανικών έργων τοιούτον να προσφέρουν θυσίαν;
Όχι, τοιάυτας θυσίας δεν δέχεται ο Θεός, τας αποστρέφεται.
Των νεοημερολογιτών και ο αγιασμός ο μέγας και ο μικρός διατηρούνται καθαροί όλον το έτος και ευωδιάζουν. Εάν και από τους νεοημερολογίτας υπάρχουν τινές ανάξιοι τα μυστήρια λέγει ο θείος Χρυσόστομος τελούνται και δι' αναξίων, τα τελεί το Πνεύμα το Άγιον δια τον αγιασμόν των πιστών. Αλλοίμονον εις τους αναξίους Ιερείς είτε νεοημερολογίται είτε παλαιοημερολογήται είναι και περισσότερον εις εκείνους που έχουν έχθραν αναμεταξύ των και διαπληκτίζονται εντός του Ναού του Θεού.
Οι Άγιοι άγγελοι μετά φόβου και τρόμου παρίστανται κατά τας ώρας των Ιερών λειτουργιών και ακολουθιών και ημείς οι άνθρωποι, οι αμαρτωλοί, παριστάμεθα ως θηρία και κατόπιν καυχόμεθα, ότι είμεθα γνήσιοι Ορθόδοξοι, διότι κρατώμεν σφικτά το παλαιόν ημερολόγιον, πιστεύοντες ότι τούτο και μόνον αρκεί προς σωτηρίαν.
Αφίνω συμβουλήν εις τα πνευματικά μου τέκνα, όπως ακολουθούν την Εκκλησίαν, έως ότου αποφασίση η Εκκλησία και επαναφέρει το παλαιόν ημερολόγιον, εάν δεν το επαναφέρει και προβούν τινές εις ένωσιν μετά των παπικών, τότε να προχωρήσουν και να ακολουθήσουν Επισκόπους φυλάσσοντας την Ορθόδοξον πίστιν και Παράδοσιν."
Αρχιμανδρίτης Φιλόθεος Ζερβάκος

Ο πατήρ Φιλόθεος λέει να ακολουθούμε την Εκκλησία, η οποία αυτή είναι αρμόδια να αποφασίζει για τα θέματα πίστεως ή ημερολογίου, όχι ο κάθε ένας. Εάν γίνει ένωση, τότε να ακολουθηθούν επίσκοποι εκ της Εκκλησίας όμως, επίσκοποι που έως τώρα "ακολουθούν την Εκκλησίαν".

Καιροίς δε και ώραις το πάντων επιτρέψουσι κράτος, την κτίσιν επιτιθέντες επάνω του Ποιητού, και των μεν καλλίστων αποστερούντες τον, ω πάσα χρεωστείται τιμή και δόξα και προσκύνησις, τα δε υπέρ την κτίσιν τη κτίσει δωρούμενοι, και τοις ποιήμασιν απονέμοντες οίσπερ εχρήν καταστέφειν τον Δημιουργόν. Και ου μέχρι τούτων αυτοίς στήσεται τα εγκλήματα, προβήσεται δε και επί τι τούτων το χαλεπώτερον διαλοιδωρήσεται αναφανδόν τω φιλαγάθω Θεώ, και των φαύλων εργάτην ερεί τον απάσης αμαρτίας εχθρών.
Εί γαρ παρ' αυτού πεποίηται χρόνος, ώρα τε και ημέρα και ενιαυτός, άγει δε ταύτα τινάς ως εξ ανάγκης και πλεονεξίας εις αβούλητον έσθ' ότε φαυλότητα, προς το και ταις εντεύθεν περιπίπτειν συμφοραίς, πως ουκ αληθής υμίν περί τούτο αναλάμψει λόγος; 
Όπη δε ημίν και βαδιείται λοιπόν το δια του πανσόφφου Μωυσέως; "Καὶ εἶδεν γαρ, φησί, ὁ Θεὸς τὰ πάντα, ὅσα ἐποίησε, καὶ ἰδοὺ καλὰ λίαν". Εν δε των πάντων ο χρόνος, εν δε τω χρόνω και ώρα και ημέρα και ενιαυτός. MPG 73,721 κ.ε.
Ο Θεός όσα έπλασε τα χαρακτήρισε εξαιρετικά, και είδε ο Θεός όσα εποίησε όλα καλά λίαν τότε θα έπρεπε και ο χρόνος με τις ώρες και τις ημέρες να είναι καλός λίαν εάν όμως είναι καλός τότε δεν θα υφίστανται οι άνθρωποι εξαιτίας κακής στιγμής και κακής ώρας βάσανα και κακοτυχίες αυτό όμως δεν συμβαίνει άρα ο λόγος της Γραφής δεν αποδεικνύεται αληθινός άρα ο Θεός ψεύδεται. Βλέπετε σε τι αλλόκοτο συμπέρασμα καταλήγουμε;
Τα λόγια αυτά του σοφού Κυρίλλου κεντρίζουν ιδιαίτερα τους ακροατές οι οποίοι ελαφρά τη καρδία κάνουν τον Χριστιανό αλλά υιοθετούν και αυτές τις πλάνες.
Τώρα θυμήθηκα μια περίπτωση.
Κάποιος καλός κατά τα άλλα Χριστιανός, με προσευχή, με μελέτη των Γραφών, μυστηριακή ζωή και λοιπά, προέβη σε μια πράξη που με ανάγκασε να τον επιπλήξω αυστηρά. Σε ένα εξοχικό του σπίτι η γυναίκα του μεταξύ άλλων είχε φυτέψει και μια καρυδιά, με την πάροδο αρκετών ετών μεγάλωνε, αυτός από ένα χρόνο και έπειτα μετρούσε την περιφέρεια του κορμού συγχρόνως μετρούσε και τον λαιμό της γυναίκας του. Είχε ακούσει ότι όταν κάποιος φυτέψει καρυδιά και τα ψηλότερα της κλαδιά δούνε θάλασσα και η περιφέρεια του κορμού της φτάσει στο ίδιο μέγεθος με την περιφέρεια του λαιμού του τότε πεθαίνει και μιαν ωραία πρωία την έκοψε την καρυδιά.
Μετά από καιρό τον μάλωσα αρκετά. Εκείνος έλεγε ότι την έκοψε για να ησυχάσει από τον λογισμό ότι θα πεθάνει η γυναίκα του, εγώ του έλεγα έκανες αμαρτία μεγάλη και μάλιστα ούτε την εξομολογήθηκες, αμάρτησες απέναντι στην πίστη. Εμείς οι Χριστιανοί πιστεύουμε ότι τον λόγο για την ζωή μας και τον θάνατό μας τον έχει αποκλειστικά ο Θεός αυτός είναι Κύριος της ζωής και του θανάτου.
Συνεχίζουμε με τον Άγιο Κύριλλο, διότι πες μου τι όφελος πια προκύπτει από αυτό;
Ποια σπουδαία ωφέλεια προκύπτει από την λογική μου εάν εγώ πειστώ πλέον και χωρίς την θέληση μου προχωρώ σε εκείνο που η ώρα το καλέσει και ο καιρός θελήσει να το ακολουθήσω αναγκαστικά;
Το πράγμα ομοιάζει ως εξής οι τιμονιέρηδες των φορτηγών πλοίων εάν χάσουν κάθε ελπίδα διασώσεως του πλοίου όταν συμβεί να αντιμετωπίσουν κίνδυνο από κακοκαιρία τότε λύνουν όλα τα σχοινιά αφήνουν ελεύθερο και το ίδιο το τιμόνι χωρίς καθόλου πλέον να ασκούν την τέχνη της διακυβερνήσεως και το παραδίδουν στις ορμές των κυμάτων και το ρίχνουν και το διασκορπίζουν στη θάλασσα.
Σχόλιο, ο άνθρωπος κατά την Χριστιανική αντίληψη αποτελεί εικόνα του Θεού έτσι έχει μεταξύ άλλων και το προνόμιο της λογικής, είναι λογικό ων.
Στον άνθρωπο κατά την Κυρίλλειο διατύπωση υπάρχει ο διιθύνων λογισμός.
Το ρήμα διιθήνω σημαίνει διευθύνω. Αυτός ο διιθύνων λογισμός η λογική μας δηλαδή που μας κυβερνά, οι λογικές μας σκέψεις ρυθμίζουν την ζωή μας, μας αποτρέπουν από κάθε κακό, μας ωθούν στο καλό, ο κυβερνήτης λογισμός μας συμβουλεύει: των μεν φαύλων εξίστασθαι συμβουλέυων επιτρέχειν δε μάλλον τοις επαινουμένοις διακελευόμενος.
Δηλαδή να απομακρυνόμαστε τα κακά και τα φαύλα και να προχωρούμε στα καλά και επαινετά. Εάν επικρατήσει η πίστη ότι τα ανθρώπινα διακυβερνώνται βάση συγκυρίας ωρών και καιρών, βάση διαφόρων καταναγκαστικών μηχανισμών και διαδικασιών, τότε πάει περίπατο ο διιθύνων λογισμός, τότε καθίσταται άχρηστη η λογική μας, τότε περιπέμπει το πηδάλιο στο πλοίο και δεν έχει θέση σε αυτό ο τιμονιέρης.
Με αυτά τα λόγια ο σοφός πατριάρχης Αλεξανδρείας καταδεικνύει την ατοπίαν που υπάρχει μέσα σε αυτό το δόγμα.
Τι ωραία που τα λέγει....
Τι δε το εκ λογισμών ωφέλημα χρηστόν, ει πείσομαι πάντως και βαδιούμαι και ούχ εκών εφ' όπερ αν η ώρα καλή και ο καιρός επαναγκάζειν βούληται;
Η ώρα και ο καιρός....
Αντί να προσέχουμε την λογική μας, θα δίνουμε σημασία σε τι καλεί η ώρα και σε τι σπρώχνει ο καιρός, αυτά χαρακτηρίζονται από τον Άγιο Κύριλλο "Ελληνικαί αβουλίαι" δηλαδή παράλογα πράγματα που επικρατούσαν στο Δωδεκάθεο. Να δοξάζουμε τον Θεό που έφερε έτσι τα πράγματα ώστε το Ελληνικό έθνος να απαλλαγεί από την αρχαία θρησκεία και να δεχθεί το φως που ήλθε από την Βηθλεέμ.
Τώρα ο συνειρμός των σκέψεων μου έφερε στον νου ένα σώφρονα Αθηναίο πολιτικό και στρατηγό του πέμπτου προ Χριστού αιώνος τον Νικία.
Ο Νικίας σαν στρατηγός έλαβε μέρος και στην περίφημη εκστρατεία στην Σικελία. 
Εκεί οι Αθηναίοι πολιορκούσαν τις Συρακούσες, έκτιζαν τείχη γύρω από την πόλη για να την αποκλείσουν. Όλα έδειχναν ότι οι Αθηναίοι θα νικούσαν οι Συρακούσες ήταν έτοιμες να παραδοθούν αλλά τότε οι Σπαρτιάτες έστειλαν στρατιωτική βοήθεια στους πολιορκημένους, αυτοί αναθάρρησαν, ετοιμαζόταν επίθεση κατά των Αθηναίων. 
Το συμφέρον των Αθηναίων ήταν να αποχωρήσουν από το μέρος οπού είχαν στρατοπεδεύσει τους χρειαζόταν ανοιχτός χώρος, επίσης χρειαζόταν και ανοιχτή θάλασσα για τα πλοία τους εκεί που βρίσκονταν υπήρχε στενότητα χώρου που ευνοούσε τους εχθρούς. Όλα έδειχναν ότι η παραμονή στρατού και στόλου στις Συρακούσες ήταν ασύμφορη. Ιδίως οι στρατηγοί πίεζαν τον Νικία για αναχώρηση τελικά την αποφάσισαν και ενώ ο απόπλους ήταν έτοιμος συνέβη έκλειψις σελήνης, 27 Αυγούστου του 413πΧ. Εκείνη την νύχτα είχε πανσέληνο, ο Νικίας πάντοτε τριγυριζόταν από μάντεις, αυτοί λοιπόν υπό την έμπνευση του Απόλλωνος εξήγησαν ότι πριν περάσουν 27 ημέρες δεν έπρεπε να αναχωρήσουν.
"Τρὶς ἐννέα ἡμέρας μεῖναι" και έτσι συμμορφώθηκαν προς την υπόδειξη των μάντεων. 
Ανάμεσα στις άλλες αιτίες της φοβερής σφαγής και καταστροφής των Αθηναίων από τους Συρακουσίους υπήρξαν και οι μάντεις, άλλα έλεγε η λογική και διαφορετικά μιλούσαν οι μάντεις. Μάλιστα οι μάντεις και πριν από την εκστρατεία των Αθηναίων της Σικελία προέλεγαν αίσια έκβαση των επιχειρήσεων, όταν τελικά συνέβη η πανωλεθρία, όταν χιλιάδες Αθηναίοι στρατιώτες έχασαν την ζωή τους στις συμπλοκές ή στην αιχμαλωσία τότε όλοι έβριζαν τους μάντεις, όπως το λέγει ο Θουκυδίδης, ὠργίζοντο δὲ καὶ τοῖς χρησμολόγοις τε καὶ μάντεσι καὶ ὁπόσοι τι τότε αὐτοὺς θειάσαντες ἐπήλπισαν ὡς λήψονται Σικελίαν.
Θειάσαντες, θειάζω, που σημαίνει δίνω Θεϊκά λόγια μαντείες χρησμοδοτώ με Θεϊκή έμπνευση και Θεϊκό ενθουσιασμό. Ευτυχώς που στην νεότερη Ελλάδα έλαμψε το φως του Χριστού και γλυτώσαμε από τον Απόλλωνα και τους μάντεις του.
Τώρα δεν μας θειάζουν χρησμολόγοι και μάντεις αλλά μας σκεπάζει η Παναγία μητέρα του Χριστού.
Μας προστατεύει ο Άγιος Νεκτάριος, ο Άγιος Ιωάννης ο Ρώσος, ο Άγιος Ραφαήλ, ο Άγιος Εφραίμ και οι τρεις μεγάλοι Άγιοι των Επτανήσων.
Τώρα μας ομιλούν προφητικά ο πατήρ Πορφύριος, ο πατήρ Παΐσιος, ο πατήρ Ιάκωβος και από λίγο μακρύτερα ο πατήρ Κλεόπας και ο πατήρ Σωφρόνιος.
Τώρα μελετούμε τα σοφά κείμενα των Αγίων Πατέρων όπως εν προκειμένω την ερμηνεία του Αγίου Κυρίλλου Αλεξανδρείας στο κατά Ιωάννη Ευαγγέλιον και μαθαίνουμε να εξαρτώμεθα όχι από συγκυρίες ωρών και καιρών και πλανητών και άστρων αλλά από την λογικήν, από τον διιθύνωντα λογισμόν, ο οποίος μας συμβουλεύει
"των μεν φαύλων εξίστασθαι και της επαινουμένοι συμβουλεύων, επιτρέχειν δε μάλλον τοις επαινουμένοις διακελευόμενος".
Αν αρνηθούμε τον διιθύνοντα λογισμόν γινόμαστε σαν ακυβέρνητο πλοίο που το πηγαίνουν εδώ και εκεί τα ορμητικά κύματα. 
Αρχιμανδρίτης Δανιήλ Γούβαλης 


"Το θέμα του ημερολογίου δεν είναι θέμα πίστεως ή θέμα κανονικό είναι θέμα το οποίο αποτελεί αντικείμενο της επιστήμης της Αστρονομίας και έχει σχέση με το Ηλιακό έτος, έτσι η διόρθωση μας έφερε πλησιέστερα στην ακρίβεια του χρόνου και τίποτε περισσότερο.
Η Εκκλησία έχει μεταφέρει χρονολογικά τις ημέρες και τις εορτές αρκετές φορές, επί παραδείγματι η μεγάλη εορτή της γεννήσεως του Κυρίου, τα Χριστούγεννα, μέχρι το 336μΧ εορταζόταν μαζί με τα Θεοφάνεια στις 6 Ιανουαρίου. Το 336μΧ η εορτή των Χριστουγέννων μεταφέρθηκε στις 25 Δεκεμβρίου και ούτε ένας πιστός δεν άρχισε να λέει ότι η Εκκλησία έκανε λάθος, κανείς δεν είπε ότι αυθαιρέτησε ούτε κανείς αποσχίσθηκε.
Μήπως άλλωστε είναι βέβαιο ότι ο Χριστός γεννήθηκε στις 25 Δεκεμβρίου ;
Ούτε για τις 25 Δεκεμβρίου είμαστε βέβαιοι ούτε και για τα χρόνια είμαστε βέβαιοι, για εμάς όμως δεν έχει σημασία το ποια ακριβώς ημέρα και ποιο έτος γεννήθηκε ο Σωτήρας μας Ιησούς Χριστός αλλά σημασία έχει το ότι γεννήθηκε δι ημάς τους ανθρώπους και δια την ημετέραν σωτηρίαν. 
Για αυτό και οι Πατέρες της Εκκλησίας δεν συμπεριέλαβαν στο σύμβολο της Πίστεως την ημερομηνία γεννήσεως του Χριστού. Μήπως εορτές των Αγίων όπως παραδείγματος χάριν η εορτή του Αγίου του Ιωάννου του Χρυσοστόμου που σήμερα την γιορτάζουμε στις 11 Νοεμβρίου δεν έχει μετατεθεί από τις 14 Σεπτεμβρίου; Εξάλλου οι μεγάλες ακίνητες Δεσποτικές εορτές της Περιτομής των Θεοφανείων της Υπαπαντής του Ευαγγελισμού της Μεταμορφώσεως δεν καθορίστηκαν από την Εκκλησία συμβατικά χωρία να συμπίπτουν χρονολογικά με την δικές μας σημερινές χρονολογίες; Τρίτον το σχίσμα αδελφοί μου είναι βαριά αμαρτία γιατί διασπά διαιρεί πληγώνει τραυματίζει το ένα σώμα του Χριστού που είναι η Εκκλησία. Μπροστά στην ενότητα της Εκκλησίας στην ομολογούμενη ιδιότητά της ως μιας Αγίας και Καθολικής Εκκλησίας δεν χωρούν συζητήσεις για δεκατρείς ημέρες εμπρός ή πίσω. Δεν θα μας κρίνει ο Κύριος από το τι ημέρα η ώρα έδειχναν τα ημερολόγια και τα ρολόγια μας κατά την τέλεση της Θείας Λειτουργίας αλλά από το άν κοινωνούσαμε από το κοινό ποτήριο της γνήσιας τελέσεως της Θείας Ευχαριστίας γύρω από τον ένα και κανονικό επίσκοπο. 
Ας αφήσουμε λοιπόν αγαπητοί μου αδελφοί στην άκρη τις ανθρώπινες αδυναμίες μας τους φανατισμούς μας και τους εγωισμούς μας και ας βρεθούμε ενωμένοι όλοι οι Ορθόδοξοι μέσα στην κοινή τέλεση της Θείας Ευχαριστίας, μέσα στην μία Αγία Αληθινή Ορθόδοξη Εκκλησία μας γιατί οι καιροί ου μενετοί το πνεύμα το Άγιον που συνέχει και συγκροτεί την εκκλησία ενεργεί πάντοτε ενωτικά και όχι διασπαστικά όσοι λοιπόν το πιστεύουν το προσκυνούν και το επικαλούνται και θέλουν να ζούν αγιοπνευματικά οφείλουν να επιδιώκουν την ενότητα της Εκκλησίας και όχι να μένουν στο Σχίσμα και στην διαίρεση".

π. Δανιήλ Γούβαλης: Η θέση που κατέχει η γραφή στις διάφορες αιρέσεις

Στην αίρεση απουσιάζει η ισομέρεια, η ισομετρία, η αρμονία. Κάποιες θεολογικές πραγματικότητες παραφουσκώνονται και αλλοιώνονται και γενικά όλο το δογματικό σύστημα παραμορφώνεται. Σε άλλες αιρέσεις είναι εξογκωμένη η πνευματολογία, σε άλλες η εσχατολογία, σε άλλες η τιμή προς το κληρικό στοιχείο, σε άλλες προς το λαϊκό, σε άλλες η εξωστρέφεια, σε άλλες η εσωστρέφεια και λοιπά. Επίσης κατά κανόνα στους αιρετικούς επικρατεί η νοοτροπία της βιτρίνας. Καταβάλλεται συστηματική προσπάθεια ώστε εξωτερικά να φαίνονται όλα καλά και να εντυπωσιάζουν. 

Πρόκειται για το προσωπείο του προβάτου, όπως αναφέρεται στα Ευαγγέλια λύκοι με ένδυμα προβάτου. Μία προσφιλή μέθοδο όλων των αιρετικών είναι το να πετάνε συνεχώς λάσπη κατά της Εκκλησίας. Την κατηγορία, την συκοφάντηση, την κατασυκοφάντηση της Εκκλησίας, είναι πράγματα που τα καλλιεργούν με συστηματικό τρόπο. 

Σήμερα θα θίξουμε το ζήτημα που  σχετίζεται με την σημασία που κατέχει η Αγία Γραφή στις διάφορες θρησκευτικές ομάδες. 

ΣτουςΜτ. Ιεχωβάη προσωπική μελέτη της Αγίας Γραφής είναι πράγμα ανύπαρκτο, δεν είναι δυνατόν να προσεγγίσουν τον λόγο του Θεού με απλό και αβίαστο τρόπο δεν μπορούν λόγου χάριν να πάρουν και να διαβάσουν δυο τρία κεφάλαια και εφαρμόζοντας τους στοιχειώδεις ερμηνευτικούς νόμους όπως είναι λόγου χάριν ο νόμος της συνάφειας του κειμένου τα συμφραζόμενα να βγάλουν κάποιο συμπέρασμα.  

Για αυτούς υπάρχουν μόνο κονσερβοποιημένες ερμηνείες. Ερμηνείες στο κουτί, κονσέρβες που αποστέλλονται από το Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης μέσω των διαφόρων βιβλίων και περιοδικών. 

Οι επιτετραμμένοι του Μπρούκλιν είναι ικανοί να συρράβουν τα πιο άσχετα χωρία της Γραφής που με καμία λογική δεν μπορούν να συσχετισθούν και να δίνουν την εντύπωση ότι ερμηνεύουν σωστά και σύμφωνα με το πνεύμα της Βίβλου. Εκείνο όμως που συμβαίνει στην πραγματικότητα είναι τούτο, υπάρχουν κάποια δόγματα υιοθετημένα από την εταιρεία Σκοπιά και πρέπει όλα τα χωρία της Αγίας Γραφής να προσαρμοστούν με αυτά τα δόγματα.
Δεν ακολουθεί η Σκοπιά την Γραφή αλλά η Γραφή πρέπει να ακολουθεί την Σκοπιά.
Όλα τα εδάφια της Γραφής πρέπει να χορεύουν σύμφωνα με τον σκοπό που παίζουν οι βιολιτζήδες της Σκοπιάς. Το τραγικό μάλιστα είναι ότι σε μια άλφα χρονική περίοδο κάποια χωρία ερμηνεύονται κατά τον άλφα τρόπο και σε μια δεύτερη χρονική περίοδο τα ίδια ακριβώς εδάφια εξηγούνται κατά εντελώς διαφορετικό τρόπο. Και εάν κάποιο εκφέρει σχετική απορία θα λάβει απάντηση ο Ιεχωβά έστειλε καινούργιο φως. 

Έχουν συγγραφεί ολόκληρα βιβλία αντιαιρετικά όπου γίνεται διεξοδικός λόγος για αυτές τις αξιοθρήνητες τροπολογίες και παλινωδίες της Σκοπιάς. Όπως λόγου χάριν το βιβλίο Αντωνίου Αλεβιζόπουλου Η Σκοπιά ζωηρότερο φως ή πυκνότερο σκότος;
Και βέβαια σε αυτά τα βιβλία η Σκοπιά δεν έδωσε καμία απάντηση. 

Όταν κανείς συζητεί με αιρετικούς και εξετάζει διάφορες περικοπές της Αγίας Γραφής κινείται κατ' ανάγκη σε ένα ειδικό σε ένα ιδιαίτερο λεξιλόγιο αφού και η απασχόληση αυτή είναι μια ιδιαίτερη απασχόληση να το εξετάσουμε, εδώ υπάρχει κάποια παραπομπή, να δούμε και τα παράλληλα χωρία, εδώ υποκρύπτονται δύο έννοιες, αυτό έχει αλληγορική έννοια, αυτό επιδέχεται μόνο κατά γράμμα ερμηνεία, αυτό το χωρίο είναι εμβόλιμο, είναι νόθο, απουσιάζει από την έκδοση του κριτικού κειμένου του Νέστλε και τα τοιαύτα. Κάποια όμως φορά σε συζητήσεις με αιρετικούς άκουσα μια πρωτοφανή λέξη, την είπε πρώην κορυφαίο στέλεχος των Μτ. Ιεχωβά, απομακρύνθηκε από την Σκοπιά για πολλούς και διαφόρους λόγους κυρίως όμως διότι διαπίστωσε ότι στους λογαριασμούς πάνω στα εσχατολογικά θέματα η Σκοπιά είχε διαπράξει ένα λάθος, δηλαδή κάποιοι εσχατολογικοί υπολογισμού ξεκινούσαν με αφετηρία το έτος 607 πΧ, υποτιθέμενο έτος της καταστροφής της Ιερουσαλήμ από τους Βαβυλωνίους, ενώ η ιστορική επιστήμη δέχεται ομόφωνα ότι αυτό το ιστορικό γεγονός πραγματοποιήθηκε είκοσι χρόνια αργότερα και κατά συνέπεια έπρεπε κάποιο εσχατολογικό γεγονός της Ιεχωβιτικής δογματικής να μη τοποθετηθεί το 1914 αλλά το 1934. 

π. Δανιήλ Γούβαλης... - Παππούλη μου…

Εν τω φωτί σου οψόμεθα φως

Το πρωί της 11ης Ιουλίου, έφυγε από κοντά μας, ο σεβαστός και γλυκός μας πνευματικός πατέρας, Δανιήλ Γούβαλης. Ένας γνήσιος φορέας του ορθόδοξου φρονήματος και της ορθόδοξης πνευματικής Παραδόσεως. Ένας πιστός και ακάματος υπηρέτης του Θεού και των Αναγκών του ανθρώπου.

Αλήθεια, πόσοι και πόσοι δεν πέρασαν τόσα χρόνια τώρα από τη Μαλακάσα, στο εκκλησάκι της Αγίας Παρασκευής που ήταν λειτουργός, Αγία που υπεραγαπούσε και υπερευγνωμονούσε, μιας και τη θεωρούσε προστάτιδά του.

Πόσοι, λοιπόν, μικροί, έφηβοι, μεγάλοι, ηλικιωμένοι, ατροφικοί στην πίστη, ψυχικά και σωματικά ανάπηροι, πλανεμένοι από αιρέσεις, δαιμονοφορούμενοι, δαιμονοκίνητοι , παθομανείς, εξαρτομανείς, άνθρωποι μετεωρισμένοι στο αβέβαιο, στο ασίγουρο και στο πουθενά, απροσανατόλιστοι, απροστάτευτοι, αταπείνωτοι, βγαλμένοι βιαίως από τον αληθινό δρόμο της ζωής, τον μόνο οδηγούντα σε σταθμούς πλήρους φωτοχυσίας και αγιασμού, δε βρήκαν στο πράο και ανεξίκακο πρόσωπο του πατρός Δανιήλ, παραμυθία, ευγενή κατανόηση και ζωτικής σημασίας δραστική και αποφασιστική παρέμβαση στα πάσης φύσεως σταυροφορούμενα προβλήματά τους. 

Και όλοι τους, ανεξαιρέτως, έφευγαν από το φτωχό εκείνο εκκλησάκι, με σκιρτήματα πνευματικής αναθέρμανσης και αναγαλλιάσεως στην καρδία τους, τρέφοντας κατ’ αυτό τον τρόπο διηνεκώς στα μύχια της παρηγορημένης και επουλωμένης ψυχής τους, βαθύτατα αισθήματα σεβασμού, εκτίμησης και ακλόνητης αγάπης για τον πνευματικό τους πατέρα o οποίος τόσο συνέπασχε και συσσταυρωνόταν με τον καθένα ξεχωριστά, έτσι ώστε, κανείς να μη νιώθει μόνος στον πόνο και στη δοκιμασία.

Κάθε εξομολόγηση με τον πατέρα Δανιήλ, μεταχαλκευόταν σε μία καινούργια γέννηση, η οποία άφηνε ευρύχωρα περιθώρια για Ανάταση και Ανάσταση μα ταυτοχρόνως ορθάνοικτες τις πόρτες για τη δημιουργία όχι μιας ελπίδας ‘‘ βιαστικής ’’ και περαστικής, αλλά μιας ελπίδας στέρεης, δυναμικής και ικανής να ψηλαφά από τώρα, έστω και δειλά-δειλά, το προορισμένο και προετοιμασμένο από καταβολής του κόσμου για τον άνθρωπο, Αιώνιο και Άπειρο. 

Ο πατήρ Δανιήλ, χωρίς απολύτως καμία δόση υπερβολής που την ενδυναμώνει πότε-πότε το γνωστό απόφθεγμα, “ ο θανών δεδικαίωται ”, ήταν πάνω απ’ όλα ένας ευγενής. Ένας αρχοντικός άνθρωπος. Ένας δημοκράτης !

Τόσο αθόρυβος, μα και γι’ αυτό τόσο θορυβώδης !

Τόσο απροσάρμοστος και ασυμβίβαστος στα παντός είδους θεοκτόνα και ψυχοκτόνα κελεύσματα της παράξενης εποχής μας, μα και γι’ αυτό τόσο αξιέραστος και αξιοπαρατηρήσιμος ! 

Τόσο αδιαπραγμάτευτος και αδιάλλακτος στην τήρηση των μοναχικών και αποστολικών του καθηκόντων, μα και γι’ αυτό τόσο αξιοπρόσεκτος και αξιομίμητος!

Εντέλει, τόσο αγωνιστής και αληθινός, μα και γι’ αυτό τόσο αγαπητός ! 

Γεννήθηκε το 1940, στο χωριό ‘‘ Πανουργιά ’’ της Λαμίας. Συνηθισμένος από πολύ νωρίς στη δοκιμασία και στην ταλαιπωρία, παιδί ακόμα, άρχισε να μεγαλώνει χωρίς πατέρα. Από παιδάκι, το έβλεπες να μην έχει σχέσεις με όλα εκείνα που χαρακτηρίζουν συνήθως την παιδική ηλικία. Έτσι, αντί για παιχνίδια και σκανδαλιές, προτιμούσε να απομακρύνεται για αρκετές ώρες, στα διάφορα απόμακρα μέρη της περιοχής του, ώστε να απομονώνεται και να μπορεί εύκολα να ασχολείται με το διάβασμα που τόσο αγαπούσε. 

Η κλίση του, είχε αρχίσει κι όλας να φαίνεται. Μικρούλης ακόμα, το φιλάρετο και φιλομαθές του πνεύμα, έβρισκε ανάπαυση στη σιγουριά και στην ακαταμάχητη ασφάλεια την οποία ανέδυε η εντρύφηση στα κάθε είδους αναγνώσματα.

Το λάτρευε το βιβλίο ο παππούλης. Λάτρευε τη μελέτη, την ανάγνωση, την έρευνα, ασχολία στην οποία άλλωστε θα επιδιδόταν με επιστημοσύνη και μεράκι, χρόνια αργότερα ως μοναχός στη Μονή Παρακλήτου.

Συνιστά μεγίστη ανάγκη να μη λησμονηθούν οι ολονύκτιες αφιερώσεις του ψυχή τε και σώματι για τη μετάφραση της Κλίμακος του Αγίου Ιωάννου του Σιναίτου αλλά και η συγγραφή του καλυτέρου του βιβλίου ‘‘ Περίπατοι στην Αγία Γραφή ’’ που αναρίθμητο κόσμο προστάτευε και προστατεύει με την ανάγνωσή του.

Είναι το βιβλίο μέσα στο οποίο εντάσσεται το υπέροχο και λαμπροφόρο εκείνο κεφάλαιο για την Άνω Ιερουσαλήμ. Σ’ αυτή την πόλη βρισκόταν σταθερά και μόνιμα προσανατολισμένη η πνευματική πυξίδα του παππούλη μας. Κι αυτόν τον υψίστης σημασίας και πλήρους ουσιαστικού νοήματος προσανατολισμό, προσπαθούσε ο πατήρ Δανιήλ να ενσταλάξει σιγά-σιγά και με διάκριση σε όλα τα πνευματικά του τέκνα, γιατί όπως χαρακτηριστικά έλεγε :

“ Δεν ήρθαμε σ’ αυτό τον κόσμο απλώς για να περάσουμε καλά. Μας περιμένει ένας κόσμος απερινόητος και απερίγραπτος στα κάλλη. ”

Έλεγε επίσης :

‘‘ Όταν κάποιος είναι καλεσμένος σ’ ένα σπίτι για κάποιο δείπνο, φτάνοντας στο μικρό χoλ του συγκεκριμένου σπιτιού κι αφού κρεμάσει το παλτό του, Δε θα περιμένει υπομονετικά, όση ώρα κι αν χρειαστεί, για να περάσει στο μεγάλο δωμάτιο του δείπνου ; ”

Έτσι μιλούσε ο γέροντας. Απλά, κατανοητά, ευκολοεξήγητα. Μ’ αυτή τη φιλοσοφία ήταν άλλωστε διανθισμένο και το περιεχόμενο των ραδιοφονικών του εκπομπών, εκπομπές που λειτουργούσαν σαν πνευματικά αγκίστρια τα οποία ‘‘ τσιμπούσαν ’’ ψυχές απ’ όλο τον κόσμο. Τα θέματά του, ποικίλα. Από τις εν λόγω εκπομπές, όλα αυτά τα χρόνια, δε σταματούσαν να παρελαύνουν εξακολουθητικά Άγιοι, Όσιοι, Μάρτυρες, Νεομάρτυρες, Προφήτες, Ασκητές, Ησυχαστές, Αγιορείτες, Μοναχοί, αλλά και λαϊκοί που η ζωή τους στιγματίστηκε από την ενεργό παρέμβαση του Θεού μέσω κάποιου θαύματος. Από το παράδειγμα αυτών, όλοι μας, αντλούσαμε περισσή δύναμη και τονωτικό κουράγιο προς ενίσχυση κάθε αγώνος.

Ξεχωριστή θέση στις εκπομπές του, κατελάμβανε ‘‘ το θαύμα ’’ το οποίο και υπεράσπιζε ο παππούλης μας με νύχια και με δόντια. Σαν τα μάτια του το πρόσεχε και το προστάτευε. Μπορεί και περισσότερο. Κι αυτό γιατί πίστευε ακράδαντα πως το θαύμα λειτουργεί για την Πίστη, όπως λειτουργεί για τη φωτιά το ενισχυτικό εκείνο ξύλο που μπαίνει μέσα της με σκοπό να τη διατηρήσει και να την κρατήσει άσβεστη. 

Φωτογραφία απο το Άγιο Όρος τραβηγμένη γύρω στα 1910... Κατά την εμφάνισή του φιλμ στην άκρη αριστερά φαίνεται η μορφή μιας μαυροφορεμένης γυναίκας... Είναι η Γερόντισσα του Όρους... Ο π. Δανιήλ έλεγε για αυτήν την φωτογραφία οτι είναι αληθινή και θαυμαστή... Πολλές φορές όμως ο ίδιος είχε ξεσκεπάσει με το χάρισμά του άλλες πλανεμένες όπως τις έλεγε τέτοιου είδους φωτογραφίες...

Παράλληλα, επιμελούνταν και μια δεύτερη εκπομπή όλα αυτά τα χρόνια, με κεντρικό της θέμα τις παντός είδους αιρέσεις. Και σ’ αυτή την εκπομπή, ο πατήρ Δανιήλ, προσέφερε σώμα μα προπαντός ψυχή. Χρόνια στον αντιαιρετικό αγώνα, είναι τοις πάσι γνωστό πόσοι πρώην αιρετικοί τού οφείλουν την αναγέννησή τους καθώς επίσης και την αναθεωρητική τους στροφή στο καθαρό και στο ανόθευτο. Στο αμόλυντο και στο ατραυμάτιστο. Στο τελείως αψεγάδιαστο. Στο τέλειο, στο οποίο στόχευε κι ο πατήρ Δανιήλ όλα αυτά τα χρόνια κατά το ρηθέν από στόματος του Χριστού μας :

Έσεσθε ουν υμείς τέλειοι, ώσπερ ο πατήρ υμών ο εν τοις ουρανοίς τέλειος εστίν. ( = να είστε τέλειοι, όπως ο ουράνιος Πατέρας σας είναι τέλειος, Κατά Ματθαίον 5.48).

Πολλοί είναι αυτοί που μιλούσαν, μιλούν και θα μιλούν ακόμα περισσότερο όσο περνάει ο καιρός, για τα πνευματικά χαρίσματα αυτού του ανθρώπου. Πρόκειται για τους κυρίως ευεργετηθέντες και για όλους εκείνους που ένιωσαν βαθιά μέσα τους πως μέσα από τον παππούλη μιλούσε και ενεργούσε η Χάρις του Θεού. Αυτό δηλαδή που εκατοντάδες ανθρώπων αισθάνονταν και για τον Γέροντα του πατρός Δανιήλ, Γέροντα Πορφύριο (φωτο).

Πράγματι, ο πατήρ Δανιήλ, ήταν διαφορετικός, ξεχωριστός, χαρισματικός!

Μα την χαρισματικότητα αυτή, δεν την ώφειλε αποκλειστικά στα ακριβά δώρα του Θεού μας.

Χαρισματικότητα εξέπεμπε και ακτινοβολούσε το ταπεινό και χαμηλό κοίταγμά του κάτω στη γη, το οποίο ισοδυναμούσε και ισοσκελιζόταν με το πιο μεστό και τρανταχτό κήρυγμα.

Χαρισματικότητα εξέπεμπε και ακτινοβολούσε η άνευ προηγουμένου διάκρισή του, η οποία του έδινε τη δυνατότητα και το προνόμιο να φέρνει τον εκάστοτε εξομολογούμενο σε πλήρη συναίσθηση και αυτοαντίληψη και γι’ αυτό σε άμεση αυτοθεραπεία. Χωρίς αυστηρότητα, ποινές ή επιπλήξεις. Χωρίς περιττές κουβέντες και λόγια παρηγορητικού τύπου. Αν επιτρέπεται η έκφραση, ‘‘ το πράγμα ερχόταν από μόνο του με τον πατέρα Δανιήλ ’’.

Χαρισματικότητα εξέπεμπε και ακτινοβολούσε η ευγενική μεταχείριση κάθε περίστασης ανεξαιρέτως. Η αλύγιστη προθυμία του, η ολοκληρωτική μέθεξη στον πόνο του Άλλου, η οντολογική του ταπείνωση, ο χαμηλός τόνος της φωνής του, το χιούμορ του, η ευαισθησία του, το φιλότιμό του που αν του έδινες κάτι, έστω και το ελάχιστο, στο ανταπέδιδε διπλάσια στα φανερά, και ποιος ξέρει το πόσο στα κρυφά, στα μυστικά με την προσευχή και τη νηστεία του.

Χαρισματικότητα τέλος, εξέπεμπε και ακτινοβολούσε η ‘‘ σκανδαλιστική ’’ συμπαράστασή του, το χωρίς διάκριση ενδιαφέρον του, ακόμα και εκείνη η χαριτωμένη προσποίηση ότι δε θυμόταν, έτσι ώστε να μη φέρνει σε δύσκολη θέση τον άνθρωπο που βρισκόταν δίπλα του στην εξομολόγηση.

Η συνείδησή του μυροβολούσε, μοσχοβολούσε και δάκρυζε από αγάπη, ακριβώς επειδή ήταν σμιλευμένη και διαμορφωμένη με βάση τις ανάγκες και τις επιταγές του κάθε άλλου ανθρώπου, του κάθε πονεμένου, του κάθε στερημένου…

Χατίρι προσπαθούσε να μη χαλάει σε κανέναν. Υπερπηδούσε κάθε εμπόδιο, ακόμα και την εύθραυστη υγεία του, για να ικανοποιεί πάντα και να μη δυσαρεστεί κανέναν και για τίποτε. Δύσκολα θα ξεχαστούν οι εκδρομές που οργάνωνε προς πνευματική τροφοδότηση και ωφέλεια αλλά και οι περίφημες εκείνες συγκεντρώσεις οι οποίες γινόντουσαν πάντα αφορμή για ανταλλαγή απόψεων και διαφόρων τοποθετήσεων, συζητήσεων αλλά και χιούμορ. Εκεί έβλεπες τον παππούλη να χαμογελάει από καρδιάς και να χαίρεται αληθινά για όλα του τα πνευματικοπαίδια. Στη γεωγραφία του προσώπου του, διέκρινες τη γεωγραφία της ψυχής του.

Το τέλος ήρθε ξαφνικά, απρόσμενα. Το γεγονός αιφνιδίασε και βύθισε στη θλίψη χιλιάδες κόσμου που κατέκλυσαν στην κυριολεξία το Ησυχαστήριο του Γέροντος Πορφυρίου στο Μήλεσι. Τα δάκρυα και η έκφραση αυτού του κόσμου κάθε ηλικίας, απεκάλυπταν με τον πιο περίτρανο και αποδεικτικό τρόπο την ευεργετική διάθεση του πατρός Δανιήλ και τις σωτήριες ενέργειές του προς ευνοϊκή διευθέτηση κάθε ζητήματος. 

Στην εξόδιο ακολουθία, δεν μπορούσαν να αφήσουν ασυγκίνητο και άκαμπτο, ακόμα και τον πιο ψύχραιμο, τα κλάματα των μικρών παιδιών που φιλούσαν χωρίς δισταγμό ξανά και ξανά το ‘‘ ζεστό ’’ χεράκι του παππούλη τους . Στο τέλος ψάλλαμε όλοι το Χριστός Ανέστη κι όλων μας ο λογισμός διέσχιζε νοερά όλον εκείνο το χρόνο ο οποίος θα μεσολαβήσει για να έρθει η στιγμή του κοινού ξεσηκώματος, της κοινής Αναστάσεως.

Αμήν. 

Σε έζησα λίγο. Σου χρωστώ πολλά !

Καλό ταξίδι. Καλή αντάμωση !

Καλό Παράδεισο ! 

Χάθηκες και έσβησες σαν την αστραπή κι η ψυχή μου έρημη δακρυσμένη γη.

Χάθηκες ανοίγοντας τ’ άσπρα σου πανιά , γι’ άλλους κόσμους ταξιδεύεις, γι’ άλλη

Αγκαλιά . 

Σημείωση αρχικού blog: Ευχαριστούμε πολύ τον Π.Σ , πνευματικό τέκνο του μακαριστού π.Δανιήλ για το τόσο μεστό και έμπλεο αγάπης και ευγνωμοσύνης κείμενό του.

Αναρτήθηκε από ΝΕΚΡΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ στις 9:29 π.μ.

ορθοδοξη ασκηση

1. 1. ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΑΣΚΗΣΗ
2. 2. ασκητισμός • Ως ασκητισμό θα μπορούσαμε να ορίσουμε την στάση και την πρακτική ενός ανθρώπου ο οποίος εκουσίως και αυτοβούλως στερεί από τον εαυτό του συγκεκριμένα αγαθά. • Τα αγαθά αυτά είναι από αυτά τα οποία ο μέσος άνθρωπος θεωρεί ως αυτονόητα δικαιώματά του ή εν πάση περιπτώσει η απόλαυσή τους θεωρείται εντελώς νόμιμη και φυσική στα πλαίσια της κοινωνίας που ζει.
3. 3. Υπάρχει μια απέραντη ποικιλία λόγων για τους οποίους κάποιος καταφεύγει σε ασκητικές πρακτικές και μια αντίστοιχη τεράστια ποικιλία τρόπων υλοποίησής τους. Ο αθλητής, ο επιστήμονας, ο εργαζόμενος κάτω από ειδικές συνθήκες, αλλά ακόμα αυτός που θέλει να πετύχει εξειδικευμένους στόχους βιώνει διάφορες μορφές ασκητισμού.
4. 4. Σκοπός της ορθόδοξης άσκησης • Η ορθόδοξη άσκηση θέλει να βγάλει τον άνθρωπο από την ατομικότητα, από την απομόνωση, από το κλείσιμο στον εαυτό του και να τον επαναφέρει στη σχέση, στη φύση του που είναι εκκλησιαστική, να τον κάνει μέλος της Εκκλησίας. • Η ορθόδοξη άσκηση θέλει να βοηθήσει τον άνθρωπο να συναντήσει το Πρόσωπο του Θεού και τα πρόσωπα των αδελφών του. Γι’ αυτό το σκοπό και μόνο χρειάζεται η άσκηση.
5. 5. κομποσχοίνι • κάθε κόμπος του κομποσχοινιού έχει εννέα σταυρούς, που συμβολίζουν τα εννέα τάγματα των Αγγέλων.
6. 6. Ορθόδοξος μοναχισμός • o μοναχ ς οφείλει ναὸ συγκεντρώσει τη διάνοιά του περ τον Θε και να μηὶ ὸ διασπάται η σκέψη του σε κοσμικ ζητήματαὰ . • Έτσι, με την προσευχ κα τηὴ ὶ νήψη(αυτοσυγκέντρωση της σκέψης στη νοερ προσευχὰ ὴ κα την ιερ ησυχίαὶ ὰ ) θα οδηγηθεί στην κάθαρση των παθών και την θεία έλλαμψη του νου.
7. 7. Σε αυτ συνίσταται ηὸ προσπάθεια του μοναχού που είναι μία σταυρικ καιὴ ασκητικ ανάβασηὴ απ την φιλαυτία και τονὸ εγωισμὸ στην αποταγ (αποκήρυξηὴ των κοσμικών), υποταγ στον ηγούμενοὴ ἢ τον πνευματικό του γέροντα, υπακο και υπομον στιςὴ ὴ θλίψεις κα τις δοκιμασίες.ὶ
8. 8. ΑΡΕΤΕΣ ΠΟΥ ΔΙΑΚΡΙΝΟΥΝ ΤΟΝ ΑΣΚΗΤΗ • Ακτημοσύνη • Υπακοή • Εγκράτεια Μοναχός μπροστά σε αθωνίτικη καλύβα. Δεκαετία του 1920.
9. 9. ακτημοσύνη • Όχι μόνο απαλλαγή από χρήματα και κτήματα αλλά απελευθέρωση από κάθε φροντίδα και επιθυμία κτήσεως. • Αυτός που προσέρχεται στο μοναχισμό καλείται να πετάξει κάθε βιοτική φροντίδα και επιθυμία.
10. 10. υπακοή • Η υπακοή είναι μία από τις πιο κεφαλαιώδεις αρετές του μοναχού. Είναι προυπόθεση για την ταπεινοφροσύνη, που είναι κατά γενική ομολογία η κορωνίδα όλων των χριστιανικών αρετών. Οι Πατέρες τοποθετούν την υπακοή πάνω από την νηστεία και την προσευχή.

Όσιος Δωρόθεος – Μία μεγάλη ασκητική μορφή († 13 Αυγούστου)

Όσιος Δωρόθεος: Εορτάζει στις 13 Αυγούστου εκάστου έτους.
«H διάκρισις εν λόγοις σοις ερρύη, Ω Δωρόθεε των μοναστών το κλέος». 
– Ο αββάς (πατήρ) Δωρόθεος είναι μεγάλη ασκητική μορφή του 6ου αιώνος μ.Χ., που όμως στον πολύ κόσμο παραμένει άγνωστη.
Σε νεαρή ηλικία εγκαταβίωσε σε κοινόβιο Μοναστήρι, στο οποίο ηγούμενος ήταν ο αββάς Σέριδος. Σε κοντινή απόσταση από το Μοναστήρι ζούσαν τότε οι δυο μεγάλοι ασκητές Βαρσανούφιος και Ιωάννης, οι οποίοι είναι γνωστοί από το βιβλίο «Βίβλος Βαρσανουφίου και Ιωάννου», που περιέχει τις σοφές απαντήσεις που έδιδαν σε διάφορα ερωτήματα πνευματικής φύσεως. Επειδή ήσαν έγκλειστοι, ελάμβαναν γραπτώς τις ερωτήσεις και πάλι γραπτώς έδιναν τις απαντήσεις.
Ο Όσιος Δωρόθεος, αυτούς τους αγίους ησυχαστάς, τους ευλαβείτο πάρα πολύ και με την σύμφωνη γνώμη του ηγουμένου Σερίδου τους συμβουλευόταν για κάθε σοβαρό θέμα, που είχε σχέση με την πνευματική του πορεία και χωρίς την σύμφωνη γνώμη τους τίποτα δεν έπραττε. Στο συναξάρι του οσίου Δωροθέου αναφέρονται ερωτήσεις του προς τους μεγάλους αυτούς ασκητές, καθώς και οι σοφές απαντήσεις που λάμβανε. Αναφέρουμε ένα μόνο παράδειγμα. Κάποτε ο λογισμός τον ξεσήκωσε να φύγει από το Μοναστήρι και να πάει στην έρημο, για να ζήσει με περισσότερη ησυχία και προσευχή, αφού στο Νοσοκομείο της Μονής, όπου διακονούσε, είχε πολλούς περισπασμούς και δεν εύρισκε ησυχία και αρκετό χρόνο για προσευχή και ανησυχούσε μήπως έτσι «χάσει την ψυχή του».